คำว่ารักมันกลายเป็นฝุ่นไปแล้ว

อะไรที่หวังมันก็พังไปตั้งนานแล้ว

แต่ชีวิตไม่รู้ทำไม มันยังคงค้างคาใจ

ไม่มีวันใด ที่ฉันไม่จดจำ




กับคำว่ารักมันจำได้อยู่เสมอ

หลับตาทุกครั้งยังเจอเธออยู่ตรงนี้

ความเข้มแข็งที่ฉันเข้าใจ อ่อนแอลงทุกนาที

อยู่ดีๆ ใจก็ร้องไห้อีกครั้ง



*ยังคิดถึงเธอเหลือเกิน ได้ยินไหม

ก็ยังอยู่ในหัวใจ ของฉัน

ข่มตานอนทุกคืน ยิ่งฝัน ยังเห็นว่าเรารักกัน


**เธออยู่ที่ไหน คิดถึงเธอ

ชาตินี้ไม่มีสิทธิ์เจอ จบแล้วก็เข้าใจ

แต่จะให้ทำยังไง เมื่อในหัวใจยังจดจำ




คำว่ารักยังพอให้ต่อชีวิต

ยิ่งทำให้คิดถึงวันเก่าๆ เหล่านั้น

ได้แต่หวังลึกๆ ในใจ  จะมีบ้างไหมสักวัน

สิ่งที่ดีๆ เหล่านั้น จะกลับมา

================================


แท้จริงแล้ว


ความรัก


เป็นเพียง


ภาพลวงตา


มันก็แค่


ความหวั่นไหว


ของหัวใจ


เท่านั้น

...


by. Sunako


================================

หายไปนานไม่ได้อัพเลยตั้งหลายวัน...เฮ้อออ..


แบบว่าหลบไปอ่านหนังสือมา.. เวลาตั้งแต่ 1 ก.พ. จนถึงบัดดนี้


อ่านไปได้ 3 วิชาจบไปแล้ว แต่ยังเหลืออีกตั้ง 5 ตัวแน่ะ โฮวววว.. TwT


จะอ่านทันมั๊ยเนี่ย เริ่มสอบวันที่  แล้ว (แล้วใครเค้าให้เริ่มอ่านช้ากัน!!)


มีใครทำแบบชินบ้างมั๊ยเนี่ย.. เริ่มเรียน 8 วิชา ภายใน 1 เดือน..


จะรอดมั๊ย?   จะรอดมั๊ย?...........................รอดูต่อไป...




จะวาเลนไทน์แล้ว (มาชิงอัพก่อน)  


ก็ต้องพูดถึง "ความรัก" สินะ..!!


เฮ้อออ... มีปีไหนที่มีความสุขกะวันนี้บ้างมั๊ยนะ ตั้งแต่เกิดมา


รักพ่อ...รักแม่... รักเพื่อนทุกคน... และที่สำคัญ "รักตัวเอง" (ดีกว่า)


ช่วงก่อนหน้านี้ความผิดหวังที่เกิดจากความรักที่เกิดกับชินนั้น


"มันเกือบจะทำให้ไม่มีชินมานั่งอัพบล็อคอยู่อย่างนี้แล้ว"


มันเลวร้ายจนชินคิดได้กระทั้งแม้แต่จะทิ้งหมดทุกอย่าง จนถึงชีวิตตัวเอง


ตอนนั้น ยืนอยู่ตรงจุดเป็นจุดตาย.. บนรั้วของระเบียง.. อีกแค่นิดเดียว


แย่จัง ทำไมนะ.. ห้องต้องอยู่ด้านหน้าด้วย ยามดันมองขึ้นมานะสิ 55+


และตอนนั้น.. ทำไมสภาพร่างกายไม่ยอมรับยาที่กินเข้าไปนะ อ้วกออกมาทำไม


แต่สิ่งที่ทำไปมันเป็นอะไรที่... "แย่มากๆ" พูดได้ตามตรงเลย ว่าตอนนี้


ชินอยู่ได้เพราะ พ่อ กับ แม่ ทุกวันนี้ชินยังไม่คิดคิดที่จะอยากมีชีวิตอยู่เลย


มันเป็นเพราะอะไรนะ.. แต่ที่อยู่ที่ทำคือคำๆ เดียวคือ "ทน"


ทนเพื่ออะไร?... ทนเพื่อคนที่เรารักมากที่สุด รักมากกว่าชีวิตของตัวเอง


"พ่อ และ แม่"  บุคคลที่รักมากที่สุด  ชินอยู่เพื่อสิ่งนี้เท่านี้น..






ช่วงที่ยังไร้สติก่อนหน้านั้น (หลายๆ คนคงเห็นบ้างว่าชินเป็นหนักขนาดไหน)


ช่วงเวลาบ้าบอเหล่านั้น "อ่อนแอสิ้นดี" เวลาผ่านไป สภาพจิตใจดีขึ้น..


แต่พูดได้เลยว่า "ยังเจ็บปวดอยู่เหมือนเดิม" (ไหนใครบอกว่าเวลาจะช่วยได้)


ชินว่าที่อยู่ได้ทุกวันนี้เป็นเพราะ "ความชินชาต่างหาก"...




ช่วงเวลาที่ชินอ่อนแอช่วงนั้น.. ชินดีขึ้นได้ เพราะเพื่อนหลายๆ คนช่วยเหลือ


ขอบคุณ จิน ที่คุยกับชินตลอด.. ขอบคุณแนน อร เมย์ บุ๊ค ที่รับฟัง


และหลายๆ คนที่พอจะรู้เรื่องบ้าง และให้กำลังใจตลอดมา..


ที่ยังมีชินอยู่ทุกวันนี้ ก็เพราะเพื่อนทุกคน...


ชินรักเพื่อนทุกคนมากนะ..







ปล. เจอกันที่ตึกธนิยะ วันเสาร์คับ ^^

ปลล. ปีนี้จะได้ช็อกโกแลตมั๊ยนะ?